Zaman zaman arkadaşlarımız arasında birbirimizi kırıcı söz ve davranışlarda bulunuyoruz. Daha sonra yaptığımız bu hareketten dolayı özür dileme alışkanlığımız yok denecek kadar azdır.

Biz niçin böyleyiz? Söz verdiğimiz halde randevumuza gelmiyoruz. Ertesi gün aynı arkadaşla işyerinde, sınıfta buluştuğumuz zaman "Özür dileme" yi bile beceremiyoruz. Bazılarımız özür dilemeyi aklının ucundan bile geçirmiyor.

Sevgili Peygamberimiz "sözünde durmamayı" münafıklık alametlerinden biri olarak saymıştır.

Münafık olmak, içi başka dışı başka olmak. İki yüzlü olmak. Müslümanlarla müslüman, yandaşlarıyla beraber olduğu zaman onlar gibi olmak.

Bu konuya toplum olarak önem vermeliyiz. Çocuklarımıza, arkadaşlarımıza bu konuyu zaman zaman anlatarak, önemini kavratmalıyız.

Randevusuna geç gelen, özür dilemekten bile aciz olanlara karşı tepkimizi göstermeliyiz. Arkadaşlığımızı bir süre askıya alarak, hatasını anlayıp, özür dileyinceye kadar bu tepkimize, soğuk davranmamıza devam etmeliyiz.

Müslüman söz verdiği zaman sözünde durmak, onu yapmak zorundadır. Yapmadığı zaman, sözünü yerine getirmediği zaman da özür dilemeyi asla küçümsememeli, hatasını bu şekilde kapatmaya çalışmalıdır.

Mehmet Akif ERSOY, söz verdiği halde sözünde durmayan bir arkadaşıyla 6 ay kadar konuşmamıştır.

Evet, özür dilemek o kadar zor değildir. Fakat, özür dilenmeyecek işleri yapmak da çok kolaydır: 

O da "sözümüzde durmak."